cartafol de silencios

venres 23-7-04

"escribindo diálogos de madrugada"

-es feliz? preguntáballe un día John a Shelma.
-ás veces, só ás veces; na maioría das ocasións sinto un estraño desgarro por dentro que me provoca un enorme baleiro.
-acabas de entender o verdadeiro senso da vida: sen dor as cousas positivas non teñen sentido.

Shelma fitouno cun interrogante.

-estamos entón condenados ó fracaso?
-non, equivócaste, estamos condenados a lembrar eternamente os bos momentos.

anoitecía xa, e ó lonxe da praia podían contemplarse gaivotas que voaban dun lugar ó outro. Shelma soterraba a modo os pés na area, coma querendo agochalos.

-sabes? dixo ela. agora mesmo son feliz aquí, contigo.

e apertouno forte para non esquecer.