cartafol de silencios

martes 3-8-04

"pensamento"

but oh! thought kills me that I'm not thougth

W.Shakespeare

mércores 4-8-04

"insomnio"

levo varios días sen poder pegar ollo. encérrome na saliña a escribir de madrugada unha historia tan longa que xa me esgota. fito de cando en vez o meu teléfono na procura de que pase algo. pero todo segue igual.

domingo 8-8-04

"agasallo"

tal día coma hoxe descubríronme un tesouro: unha vila Republicana e pequena que leva o meu nome. un agasallo especial e cativo para non esquecer. como case tódalas pequenas cousas da vida, as máis importantes.

luns 9-8-04

"despedida"

traballo esporadicamente nun concorrido bar de Compostela. onte despediuse de nós un camareiro polaco que fala cinco linguas, delicado e xeitoso, que non quere regresar ó seu país. non sabía cal ía ser o seu futuro de aquí en diante. así que, de madrugada, brindamos con catro chupitos. "pola vida que nos agarda", dixemos mentres el sorría triste. e sentínme estrañamente ben.

martes 10-8-04

"ollares"

hai días raros coma os de hoxe. érgueste no teu día libre cansa, con todo o cuarto cheo de desorde. bérraslle ós teus compañeiros de piso polas coladas que nunca poñen. abres a neveira e atópala vacía. chaman os de casa para botarte en cara os recados que non fixeches. e é coma se o mundo estivera contra ti. entón saes á rúa e todo cambia. o día gris e chuvioso ten raiolas de sorrisos contidos de estraños e xornais ó carón dun café. e te decatas de que a felicidade depende sempre dos ollos con observes o teu redor.

venres 13-8-04

"a miña canción"

no lugar onde traballo soa eternamente un triste fío musical. onte, no medio e medio do abogio de peregríns que pedían con presa unha consumición, entre o ruido da xente e a máquina de café, Lenny Kravitz cantaba para min. por un intre non existía nada máis.

sábado 14-8-04

"fíos"

teño un colega ó que vexo en contadas ocasións, cando viaxo á súa vila. sempre rematamos falando de cousas transcendentais. hai unhas semanas atopámonos de novo. falamos longo. era coma se non puidéramos despegarnos e a conversa fora ser eterna. ó final fixo o ademán de desatar un fío imaxinario que nos unía polo embigo. e marchou.

domingo 15-8-04

"un poema de Luís García Montero"

No parece un paisaje,
sino la descripción desalentada
y seca de un paisaje.

Con las paredes sucias.
con la crueldad del sol taxidermista
a las tres de la tarde.

Porteros automáticos,
balcones viejos, nombres de almacenes,
la taberna cerrada.

El mes de agosto empuña
su linterna realista y su distancia,
igual que un paseante.

Madrid, calle vacía,
anécdota de vidrios y letreros,
de relojes ocultos.

Porque existe una esquina
donde suele citarse la memoria
con la imaginación.

Y las huellas se hunden
hasta pisar, no sé, dudosamente,
la conciencia del tiempo.

En un escaparate
cabe el invierno, fluyen los otoños,
la primavera mueve.

Las ruedas del verano.
es una sensación, sólo un minuto,
pero hay sombras y días

Para salir del cine,
para crecer en un portal antiguo,
para aburrirse mucho

O ser feliz y verte
regresando a tu casa del colegio
una tarde de lluvia.

Es tu ciudad. De pronto
camino hasta perderme por las calles
de la memoria ajena.

Una sombra en mi sombra,
vuelve a pasar tu tiempo y se hace mío.
también me ocurre a veces

Después de algún poema.
se convierten en calles las palabras
a la sombra del tiempo.

Ese tiempo que habla nuestro idioma,
pero sólo pronuncia nuestros nombres
con acento extranjero.

luns 16-8-04

"unha chamada"

nunca me gustou a soidade prolongada, como a de todos estes días calados en Compostela. onte, cansa, masturbando a miña intelixencia con decadentes programas de televisión, chamáronme por teléfono. falamos a penas dez, quince minutos de cousas cativas. logo, ó colgar, sentínme ben.

mércores 17-8-04

"aniversario"

o amigo cumpre anos. fitei longo o teléfono para felicitalo. mais levo tanto se falar con el que sempre temo que as cousas lle vaian mal. por iso non chamei. imaxineime dicíndolle "moitas felicidades, vello", e que a súa resposta fora un frío e reflexivo silencio.

xoves 18-8-04

"máis Platón e menos Prozak"

cando levas meses cargando con problemas e de súpeto todos saen á luz, estoupas. entón pensas que todo o teu mundo se desmorona. depresión unha, dúas, tres semanas. nada do teu redor te estimula o suficiente. mais, un día, érgueste e decides que non, que non vas amañar nada quedando soa no piso, lamentándote. entón comezas a entender a vida dun outro xeito. e todo cambia.

venres 19-8-04

"estás ben?"

venres noite. cea. viño. tequila. sair por aí coa xente de sempre. chupitos de wiski. cervexa. último local. seis da mañá. madrugada. un baño. pantasmas na cabeza. retrete. vómito. pantasmas fóra do meu corpo. tirar da cadea. lavarme a cara. fitarme no espello. apartar a un lado os cabelos. a vida, a vida é unha enfermidade de transmisión sexual que provoca irremediablemente a morte, lembro que me dixeron un día. sair fóra de novo. e el que me pregunta, estás ben? e eu que lle respondo. estou bébeda, pero xa pasou.

sábado 20-8-04

"historia dun descoñecido"

regreso a Compostela cargada coa miña maleta de rodas. entro nunha tenda para mercar froita e iogures. pregunto cánto é. entra un rapaz que se queda mirando. mentres el paga lembro que esquecín mercar pan. quedo na tenda pagando mentres el marcha. ó saír, el agárdame no primeiro paso de peóns que me cruzo. pregúntame, ti tamén vés facer turismo soa a Compostela?. quédome mirándoo. é guapo. non, eu vivo aquí, respondo. e sen máis marcho. camiñei longo sen fitar atrás. chegaba tarde ó traballo. non o volvín ver.