cartafol de silencios

martes, 2-11-04

"entre as sabas"

este podería ser el, entre as sabas dunha cama; ó seu carón ela que durme. el permañece esperto, pensando cousas que eu nunca saberei.

mércores, 3-11-04

"cosas que nunca te dije"

onte aluguei esta película de Coixet. Ann lembroume un pouco a min, gravando tódolos seus medos diante dunha cámara de vídeo. logo pasei a noite dándolle voltas á historia. as cousas que nunca se din, soen ser as máis importantes, dicía o protagonista. pensei en tódolos silencios calados, e xa non puiden durmir.

venres, 5-11-04

"espello"

eu. ante o espello. eu que me toco e me miro e non sei o que vexo. eu que me gusto tanto como podo odiarme na inmensidade do cristal reflectido de alguén que son eu. e non é. eu que imaxino mundos paralelos cando o que vivo é este, e sempre este cando non estou. pero estou. e sempre todo semella ser igual cando me miro e non me atopo ó estender a man e tocar esa figura que son eu. e non é.

mércores, 17-11-04

"podería ser o inicio de calquera película"

ela pregúntase

-e así era entón a vida?

sabe que lle gustaría que todo saíra sempre ben, mais tamén sabe que o feito de que non sempre se cumpra dalle dobre valor ós intres felices.

el contesta

-así é a vida, un ir a ningures, un estar movéndote sempre polo mesmo camiño. os momentos felices hai que gardalos na caixa de lata na que viñan as pastas.

-son feliz cando falo contigo, responde ela.

e el contesta que a felicidade deses momentos é totalmente compartida.

-estás ben? engade el.

-estar ben tamén é relativo, contesta ela.

el semella un sereno colleitador de silencios nocturnos que velara polos seus ánimos.

xa non falan máis.

luns, 22-11-04

"como un corvo que peteira no corazón, cito"

el escribe novelas. tamén el. el que fuma despacio observándome cos seus ollos pequenos e claros mentres describe cómo matar o tempo fitando dende a ventá da bufarda a cidade, que semella unha maqueta con coches de xoguete. e el, tamén el, pregúntame antes de marchar "cáles son os teus medos", agardando a miña resposta. como se tirar fóra as miserias fora cousa doada de confesar á primeira, sen dar cabida á mentira. ficciónolle os meus medos entón, e as derrotas, inda sen saber mentir. e penso por qué carallo tiña que vir agora ninguén a tirarme os pantasmas fóra da maldita lata onde viñan as pastas.

xoves, 25-11-04

"descubertas"

e despois está o medo ás descubertas, temendo crer que cheguei ás Indias, cando onde realmente estou é en América. medo a enganarme coa escala do meu mapa e estar a viaxar cara un lugar sen nome por un camiño

que

non

sei

se

sei

trazar.