cartafol de silencios

martes 31-8-04

"cartaz"

atópome na rede con este cartaz. faime lembrar aquela carta de hai tempo.

mércores 1-9-04

"a fuxida"

setembro. o verán queda atrás. unha mudanza de estación supón tamén unha renovación por dentro. mais son incapaz de esquecer os asuntos pendentes. as palabras silenciadas. dáme a sensación de que murcharon como follas caducas e xa non poderei recuperalas xamais.

xoves 2-9-04

"cadro"

podería fitar eternamente este cadro de Egon Schiele e nunca cansaría. é coma se se eu fora esa muller de cabelos negros e longos, apertando por sempre un corpo, coma se temera que algún día remataraas

venres, 3-9-04

"madrugada"

ruído de coches, de xente que comeza a traballar de madrugada, ignorados por tódolos que dormen agás aqueles que chaman bébedos nas entrañas horas na procura de baleirar pantasmas. e ninguén entenderá nunca os fíos invisibles, as palabras baixo o abrigo das mantas dalguén que escoita, escoita todos eses ruídos intuídos no final da noite. e unha bucina que soa enxordecendo o xusto intre no que se pronuncian palabras que xa non se repiten. alá fóra, as rúas teñen un tinte mollado de recente tormenta. e hai un algo nos adentros que vén e que vai e logo xa non está. pero está.

sábado 4-9-04

"de vómito e miradas"

míroo. mírame. míranos. míroa. mírame. mira. miramos. mira. vomito.

luns 6-9-04

"un texto"

"Unha noite. Ela pregúntalle se podería facelo coa man, sen se achegar a ela, polo tanto sen mirar.
Pero el di que non pode. Non pode facer nada semellante cunha muller. Non pode chegar a expresar o efecto que lle causa esta pregunta por parte dela. Se aceptara, correría o risco de non volver vela, nunca, e quizais incluso de lle facer dano. Tería que saír da habitación, esquecela. Ela di que é o contrario, que non pode esquecer. Que como nada sucede entre eles, permañece infernal a lembranza do que non sucede".

Marguerite Duras; Os ollos azuis, pelo negro.

martes, 7-9-04

"cambios"

fálame dun posible cambio na súa vida que quizais nos afaste. pregúntame a miña opinión. quero o mellor para ti, respóndolle. pero sabe que sinto medo.

xoves, 9-9-04

“aferrarse ás cousas”

pasei a mañá do mércores falando cun rapaz apaixonado da fotografía que foi reporteiro en Irak. estamos a elaborar un documental sobre África. faloume da súa viaxe por todo o norte africano, do xeito de entender a vida que ten esa xente. dentro dun mes vai comezar unha nova viaxe por Rumanía, Malí e Colombia. ás veces pregúntome qué fago ancorada tanto tempo aquí, en Galiza. e penso que quizais debería probar a marchar, agora que son nova. pero, logo de pensalo, éntrame tanto medo á soidade dos lugares descoñecidos, que desisto na idea. sinto que me aferro demasiado ás cousas, ás persoas. e non sei se iso é bo.

venres, 10-9-04

“a muller sen nome”

ela fumaba bébeda de xenebra e soa un Ducados atrás doutro mentres fitaba un punto inexacto da ventá. eu observábaa atrás da barra, pensando cál podería ser a orixe das súas derrotas. ela agarrábase a fronte e sorría triste de cando en vez, antes de calcinar definitivamente unha nova cabicha dos seus cigarriños. logo marchou. eu nunca saberei o seu nome.

luns, 13-9-04

"modificando aberracións"

pendurei, nun comezo, no blog de hoxe unha foto que amosaba o decadente estado físico de Don Manuel, logo dunha madrugada que pasei diante da telegaita colmando o insomnio con envelenadas doses de mitin peperiano. logo, a fealdade desa foto pareceume tan obscena que decidín pendurar mellor unha fotografía de Robert Mapplethorpe, onde fai gala da súa concepción do espacio e a xeometría nos corpos espidos. toda unha mellora visual.