cartafol de silencios

sábado, 12-2-05

"sonata en la menor"

de qué me vale o talento, a beleza os días que só sei quererme. el dime que debo ser máis dura, máis forte que todo o que me rodea. mais non o podo evitar. agardo ese intre no que nos atopemos, ti e mais eu, espreitando nas rúas que se torcen e conectan con outras, voltando a vista atrás cando se escoitan pegadas, erguendo a cabeza entre o ruido da música as noites que saio na túa procura, felicidade cabrona, e non estás.

non estás.

faltaches á nósa cita, coma sempre dende hai demasiado tempo.

de qué me vale a cordura, de qué as palabras, de qué os meus ollos grandes pintados de negro, se remato as noites enfrontándome ós espellos de baños escuros, preguntándome onde estou realmente.

que non, que a vida tiña que ser outra cousa, que te boto en falta cando non estás para suxeitarme forte da man. o mundo sen ti é unha enorme escultura grega sen alma por dentro. pero a felicidade non escoita. asoma o seu rostro un intre escaso desvelando os segredos de Pandora, facéndome crer que esta vez regresou para quedar. e entón chega ese momento dramático do pathos no que desaparece, e nin a súa sombra é quen de mudar o baleiro que deixa o rastro do seu recordo.