cartafol de silencios

e o ceo enriba, moi azul. se pechabas os ollos, todo era vermello.
verdeazulvermello.

logo estaban as faíscas, as que saltaban na escuridade ó pechar con forza os ollos. nunha desas, de tan intenso pechar, crin que me volvía invidente. e foi, pero non dos ollos.

ás voltas lémbrasme a min

seino. a min tamén me pasa.
o de lembrárteme.

e as formas que noutrora atopabas nas nubes agora obsérvalas dun outro xeito. será cousa desa cegueira da que fala "anónimo", pero non a literal, a dos anos. expresaba isto moi ben Exuperiè cando falaba daquela serpe que tragara un elefante que pintara un neno, pero tódolos maiores vían un simple sombreiro.

o principiño, o día que o lin entendín que as nubes poden entran nos ollos. a min entroume unha, xúroo

"anónimo"

cursilandia