cartafol de silencios

luns, 11-4-05

"unha mañá de domingo"

ela, que traballa ata tan tarde que xa é de día. cansa, subindo pola zona nova de Compostela cara o casco antigo, observa ás limpadoras dos edificios que teñen a mirada triste: madrugan tanto coma os camións de reparto.

ela, que para nun café para falar a modo co seu colega arxentino ó que hai meses que non visita, e que lle chama rubia, inda que ten o pelo tan negro que parece ficción.

e alguén que entra pedir cambio para tabaco e que escribe libros que ela inda non leu (Mario, esta mañá comecei a coñecer a orixe da túa vertixe).

e a mendiga da Quintana que lle rouba un outro cigarriño.

e ela, inda ela, que remata o café baleirando os seus silencios na barra antes de marchar a casa, xa tarde de tan cedo que é. e a xente toda vestida de domingo alí fóra mentres ela cheira a restos de tabaco. e o cansazo veña a lle tirar das pernas polo Obradoiro adiante, e o sono que latexa incipientemente, antes de descubrir o arrecendo das amendoeiras floridas que saúdan na entrada a casa ás doce do mediodía dun domingo soleado.

frío.