cartafol de silencios

tu cres que era só unha pantasma? é curioso como cada quen pensou unha cousa ao saír desa película

O amor é algo etéreo que remata evaporando a quen pusue. Quizais existan duas dimensións, a material e a subconsciente, e nalgún momento da vida se escolle, non sei se voluntariamente, en cal se está.

coido que o era pola frase do final. lémbrala? os filmes deste home sempre teñen algo de onírico, como no soño da praia en Samaritan Girl. gústame cómo conta as historias, sen a penas palabras, só con accións, algo o que non está afeccionado o ollo occidental.

se chegáramos a saber iso con certeza, Fagot, xa non teriamos cousas polas que ilusionarnos. non cres? benvido á rede blogueira, meu.

la acabo de ver. es de lo mejor que he visto en mucho tiempo.