cartafol de silencios

martes, 14-6-05

"letanía pra nos librar dos que a ninguén aman"

os que a ninguén aman non aman, fornican,
e os seus xudres poden chamizar os campos
apestar os pozos.

os que a ninguén aman podres peidifican
polas chamineas das súas grandes fábricas
gran fedor e noxo.

os que a ninguén aman traen moita química
con babas brancuxas que dan morte negra
por ríos avoltos.

os que a ninguén aman ouros deifican
e cóidanse deuses nos bancos absurdos
entre papeloiros.

os que a ninguén aman fan autopistas
pra que circulemos máis raudos ó absurdo
cada vez máis tolos.

os que a ninguén aman son os que urbanizan
e nos engaiolan en tristes cementos
como tristes monos.

son os que trafican
con cañóns e artes de espallar mal fogo
e andan esfachando os volcáns máis puros
da ilusión e o soño.

son os que nos guían
e non teñen ollos.

dos que a ninguén aman librémonos pronto
librémonos pronto(..)

(continuará...)

de Se o noso amor e os peixes Sar arriba andasen, Bernardino Graña.