cartafol de silencios

xoves, 28-7-05

"Ítaca"

desaparecida entre a choiva da cidade
renazo entre as cinzas da civilización.

días.
días e mais días, con tódalas súas noites soitarias
cando volves a Ítaca mais Ítaca non regresa
porque xa non é a mesma,
xa non a Ítaca soñada de herba,
cando te tumbabas no xardín hai anos,
tantos que os maldices por quedaren atrás.
cando te tumbabas, dixen,
e sentías a herba entre as mans,
e o ceo,
a calor do sol contra o pel,
e o mundo a penas era máis que iso.
lembro a frescura da herba,
si, e os días felices,
felices porque máis alá do horizonte de nubes
non existía máis.
non existía máis.

non

existía

nada

máis.

Ítaca soñada, fraude contemporáneo de min mesma
porque xa non, xa non volverei a ser aquela.
porque a herba é agora perecedeira,
e tras do sol sei, agora sei,
unha chuvieira esmagará a calor para esmagalo todo
con fracasos pequenos coma punzadas de moscas
nas tardes do verán.
e, de pé, nos autobuses urbanos,
sinto o cheiro forte do perfume con gotas de suor
dunha señora vella que perdeu a fermosura
hai tanto que xa non lembra.
e os edificios tristes soñan con tocar o ceo alá fora,
onde a xente é toda igual,
coma exércitos de formigas escavando longos tuneis
cara o inferno das entrañas,
antes de maldicírense por non,
por non sentir a herba.

xa non.

Ítaca maldita. e maldita Penélope.
reclamo o meu dereito
a que ninguén me agarde na arribada.
reclamo o dereito a estar soa.

eu ía prolongando a viaxe de volta
cara a Ítaca afastada á que non quería regresar.
lembro a frescura da pedra nas rúas
e a noite na que borracha maldicín
todo o que amei
berrando que quería ser eu, quería ser eu.
mais a realidade rematou inundando o meu canto
nas portas do mencer.

non, non sempre agardas o regreso.
porque tamén o camiño pedregoso axuda a entender
que a viaxe é a escusa para a búsqueda.

Ítaca non é máis que a arribada.

maldita. maldígote a ti, lingua,
a ti, imaxinación,
maldigo o desexo e a melancolía daqueles anos de nena.

porque eu non, xa nunca serei a mesma.