cartafol de silencios

venres, 29-7-05

"Kokoscha, Carson McCullers, medos e outras divagacións"

unha noite máis, das últimas de xullo.

Señora Beba, nos Valle Inclán. outro filme arxentino que plasma a realidade cotiá da crise que vive o país.
despois, falar da importancia das distintas formas de acariñar, no Taquilla (eu non estou dacordo co meu amigo nadador, non hai nada máis especial que un bo filme compartido). despedida. dáme outro. e mais unha aperta.

traballo. o pub baleiro de xente. debo ser a única parva que pasa o verán en Compostela. repartir publicidade do local pola rúa, xunto coa miña compañeira. temos unha relación de amor odio. nunca pensamos igual sobre as cousas, pero entendémonos. e eu veña a dicirlle, imos tomar algo ó Ambigú, que temos moito tempo para repartir publi. e ela que acaba facéndome caso. non estaba o camareiro de sempre que sempre escoita cando as cousas van mal. pero estabamos nós. cervexa. e eu que lle falo do meu colega que está pasando por unha mala racha. e ela que me recomenda os libros de Carson MacCullers. que xa os lerás. que xa me contarás de todo o que che guste e o que non che guste. non che parece incrible que ó que eu lle chamo vermello e ó que ti lle chamas vermello sexa, sen embargo, algo que vemos de forma distinta as duas?, pregunta. e tiña razón. ela estudia Historia do Arte e viviu unha longa tempada en Edimburgo. falaba emocionada do cadro de Kokoschka "Retrato dun artista dexenerado". e xa enlacei con Schiele. ela aseguraba que tiña unha forte carga erótica. eu intentaba demostrar que todo ese erotismo que ela contemplaba para min non era máis que unha plasmación decadente das trabas morais da época.

pagamos as cervexas. saimos repartir publicidade. a xente que sae de noite é toda igual. ó regresar ó local un home de mediana idade fixo un comentario sobre as miñas tetas e non souben qué contestar. hai veces que asasinaría ós clienes un a un. outras atopo casos afortunados de persoas que inda valoran o pracer de chegaren soas a un local, tomar unha copa en silencio, observar e marchar. sempre que me toca traballar plantéxome mudar. de traballo. de vida. pregúntome qué fago alí, entre o ruído dunha música que non soporto. pregúntome se realmente chegarei ser quen eu quero ser. e trastócame por dentro. e faime ser máis débil, ás veces. outras máis forte.

chego ó piso alleo. alguén dorme en silencio, coa fiestra aberta ó ruído do tráfico que comeza a circular xa. péchoa. pensando en todo isto cústame durmir. pola mañá non se despiden de min. esperto e o piso está baleiro.

sento a escribir.