cartafol de silencios

luns, 3-10-05

"mundos imposibles"

un cronopio sube a unha montaña de area á que chegou algún fama. o fama sentía demasiado encostada a duna, así que construiu unha escaleira de formigón para chegar á súa cima. o cronopio non entende esa forma de ser, porque lle gusta que a area lle entre nos zapatos e entre a trama enfiada dos calcetíns. ó chegar ó final da duna, deceas de outros famas contemplan a paisaxe e tiran fotos para lle ensinar ós amigos. fotos da viaxe para pendurar no seu salón e que todos saiban que estiveron alí. o cronopio non trouxo cámara, porque ten medo de pensar o momento presente coma un futuro recordo. e tírase da duna á baixo, esvarando por ela, berrando feliz mentres a area incluso chega a adentrarse por dentro dos pantalóns, ata invadir o seu sexo. os famas observan calados, dende arriba, e siguen a tirar fotos con ollos melancólicos do cronopio que non teme vivir.

para o cronopio que me envía fotos de mundos imposibles. inspirado de "Historias de Cronopios y Famas", de Julio Cortázar.