cartafol de silencios

luns, 1-8-05

"bágoas por Peter"

noite de cine descubrindo o filme biográfico de Stephen Hopkins sobre Peter Sellers.

el, ó que sempre paraban polas rúas para pedirlle un autógrafo, agochaba baixo as súas carautas de neno tódalas cousas que non lle facían feliz.

fun ver unha comedia e rematei aguantándome as bágoas no cine cando o vin naquela rúa, de pé, co ollar perdido entre a neve, como buscando respostas dun algo que non daba chegado.

recomendable. Geoffrey Rush auténtico. para ós que vos guste rir e chorar ó mesmo tempo.

martes, 2-8-05

"París-Texas"

unha muller camiña ás dúas da madrugada polas rúas dunha cidade durmida. os seus pasos son lentos e a penas pasan coches. non hai xente pola rúa. ela aproveita o paseo para chorar sen que ninguén a vexa. busca compulsivamente un cigarro no bolso, pero o paquete de tabaco está baleiro. hai un bar aberto, coas cadeiras recollidas sobre a barra e, nel, o dono do bar xoga sen sorte na máquina tragacartos. ela saúda ó entrar. o vello obsérvaa antes de saudar, e despois volve á xogada. ela mete unha moeda de dous euros e mais dúas de cincuenta céntimos. preme o botón e a máquina deixa caer un paquete de Lucky Strike. recolle o cambio que sobrou. marcha sen se despedir, observando ó vello enfrascado no xogo. observa o paquete de tabaco. Lucky Strike significa golpe de sorte. malditas burlas do destino, refunfuña polo baixo. camiña de volta a casa sentíndose coma un personaxe de París-Texas. antes de entrar decide sentar a fumar na tenda que está ó carón do seu portal. enfronte un semáforo ponse en vermello e dous coches agardan que abra o sinal. un dos conductores obsérvaa mentres ela chora, e acende un cigarro, e mira o móbil. o semáforo pónse en verde e os dous coches arrancan. ninguén máis esperto en toda a cidade, agás un dos andares do piso de enfronte, que ten luz. ela remata o cigarro e písao e ten medo de entrar. seca as bágoas. chama ó telefoniño porque esqueceu as chaves coas presas. alguén abre. ela sube ó ascensor mentres pensa a pregunta. entra. o outro personaxe está sentado na sala. saúdaa coma se levara dous días fóra, pero só pasou media hora. ela faille a pregunta. el sorrí. logo explícalle cousas que ela precisaba. son as catro da mañá e ela le a Carson McCullers. fita pola ventá. a luz do piso de enfronte apagouse xa.

mércores, 3-8-05

"oito pegadas para descubrir a unha esteta"

un

mercou un xersei escotado que lle queda bastante frouxo. ensínallo, poñéndoo sobre o corpo sen nada por debaixo. a man del tira do xersei cara abaixo deixando ó descuberto as mamilas erectas. ela é capaz de correrse con só contemplar esa estampa. non sabe a palabra que pode definir ese intre.

dous

esteta. a palabra é esteta. descubre o termo mentres o amigo lle fala da decoración do seu piso, tan milimetricamente ordenada. onde se veu un escritor que non soubera definir un termo? ti non es escritor nin es nada, dille ela. e a el dálle a risa.

tres

"o esteta atopa o éxtase na experiencia da beleza, que representa o ben supremo. cando se logra o máis alto estado de éxtase non hai nada que permita prolongar ese intre sentimental".

catro

cada vez que el ri dese xeito, ou cala, dánlle ganas de asasinalo.

cinco

un esteta pode considerarse belo? cales son os termos que definen a fermosura dun corpo? é posible amar apaixoadamente a unha besta? que opinión estética ten ela de si?

seis

unha aperta na despedida sería a fotografía perfecta se os que a protagonizan non saben da presencia do fotógrafo. a vida dela está chea de recordos que son unha fotografía permanente na memoria. nunca muda a súa visión. permañece intacta e viva. ata qué punto son recomendables as estampas na lembranza? axudan a entenderse mellor?

sete

ela chega ó piso e íspese de medio corpo fronte o espello. logo coloca o xersei escotado sobre o tronco desnudo. tira os peitos fóra e acaríñaos na procura da postura perfecta, igual que o día que o estreou. realmente parécelle fermosa a estampa. e, alí, diante do espello, dánlle ganas de tocarse.

oito

ela podería describir cómo se toca. pero non o fai. ese intre foi tan intenso que calquera palabra que intentara definilo non faría máis que rachar a fermosura do momento. dálle medo de estar volvéndose outra esteta convencida.

venres, 5-8-05

"ela, eu e o cruce de miradas"

ela odioume hai tempo, porque se sentía coma unha actriz secundaria onde Humphry Bogart só quería a Lauren Bacall, que se supuña que era eu.

atopámonos nun bar, de madrugada, logo de moito tempo.

ola, dixen. ola, dixo. cómo vai, preguntou. xa ves, por aquí, e ti? contesta. borrachiña case, dígolle. iso está ben, dime ela. que pases boa noite. chao.

custounos falar. pero ó final foi. nunca fun capaz de odiala quizais porque me parece unha muller intelixente. e, quizais porque só me dá medo a intelixencia cando os celos tiran de min, nunca me sentín ben ó seu carón.

sen embargo, onte, déronme ganas de sentar onda ela e dicirlle, moi baixo, "creo que este é o comezo dunha grande amizade".

pero, era inevitable: as nosas miradas non se volveron cruzar en toda a noite. e, cando me xirei, ela desaparecera, tal pantasma.

martes, 9-8-05

"destino"

semana marcada polas burlas do destino.

qué pasaría se ó final o xoves tivera ido a Cambados coa miña amiga arxentina? rexeitei a idea, e ela enfadouse botándome en cara o pouco tempo que lle adico. entón, o sábado, recibo unha mensaxe dela na que me conta, destrozada, que unha das persoas que me quería presentar acababa de morrer.

non souben qué responder. así que hoxe envieille unha mensaxe, contrariada, coa promesa de vela e falar con tranquilidade mañá.

qué tería pasado se eu tivera ido ata alí? non o sei, pero a simple idea de que quizais todo sería distinto a día de hoxe causoume calafríos.

eu, que non sei se creo en Deus, ultimamente sinto con máis forza ca nunca coma se unha enerxía estraña flotara no ambiente e provocara cambios ó meu redor.

burla número duas.

en xaneiro o meu colega de Vilatriste comportouse dun xeito que me fixo moito dano. sentín coma se non tomaran en serio a miña intelixencia. iso provocou unha dura discusión que nos levou a estar separados durante moitos meses. falei disto con alguén hai pouco máis dunha semana. e, xusto agora, hai un intre, soou o teléfono e era el.

isto lévame a pensar non só na importancia dos actos das persoas, senón tamén da enerxía que transmmiten. se non tivera falado do meu colega hai unha semana, teríame chamado? a sensación que estas casualidades me provocan é unha mestura entre o medo e a completa fascinación.

quizais os relatos de Paul Auster en "Creía que mi padre era Dios" sexan máis reais do que eu imaxinaba.

quizais o destino sexa algo máis que unha consecuencia dos nósos actos.""

mércores, 10-8-05

"son de madrugada"

madrugada chegou
o sereno caiu
meu amor de cansaço
caiu nos meus bracos
sorriu e dormiu

eu só queria
que não amanhecesse o dia
que não chegasse a madrugada
eu só queria amor, amor
e mais nada

eu só queria amor, amor
e mais nada...

(José Messias)

venres, 12-8-05

"goteo"

chego. pero só se escoita o grifo que gotea nun baño que non é meu.

domingo, 21-8-05

"despedida"

mudanzas, espero que de forma definitiva durante alomenos un ano. un apartamento xeitoso para min soa no mesmo centro da zona vella. o meu pequeno paraíso particular. levo varios días imaxinando a nova decoración.

cambios.

vai rematando agosto, e o verán semella esgotarse xa. refrescan as noites. e eu sigo aquí. para marchar. deixo este blog. instálome nun novo sitio que non vou dicir, porque creo firmemente que o destino acaba unindo ás persoas. deixo este lugar para mudar de todo e respirar novos aires.

voume coa ledicia de poder ter contado todo aquilo que se me pasaba pola cabeza.

non hai mellor terapia que a escrita.

non hai maior felicidade que a das despedidas doces na espera dun reencontro.

son as dez e cuarto da noite. vai frío. vou poñer unha chaqueta. estou aquí soa e esbozo un sorriso.