cartafol de silencios

venres, 3-5-05

"historia breve dun asasinato"

este podería ser o inicio de calquera guión cinematográfico onde non sería necesario máis que un personaxe que non precisa nome. mira pola fiestra. fóra un sol intenso que anuncia a chegada do verán persiste na súa presencia dende hai varios días. o ceo está despexado. ten o ollar serio, perdido nun punto impreciso da paisaxe. vai unha calor sufocante. a aparente tranquilidade do silencio agocha un malestar intenso. o personaxe calado, co son do tic tac do reloxo a encher toda a sala do cuarto marcando un ritmo monónoto e tenaz, planea un asasinato.

este podería ser o final de calquera guión cinematográfico. non precisamos saber máis. o tic tac do reloxo continúa a soar.

venres, 10-6-05

"o Gato"

a miña compañeira de piso apareceu cun gato entre os brazos de madrugada. non o quero aquí, díxenlle, xa sabes que cos gatos non me entendo. o felino fitábame cos seus enormes ollos azuis dende a ventá da cociña, pedindo entrar. pola mañá continuaba no xardín, resgardándose do sol entre as herbas. seguía mirándome fixamente. non podes estar aquí, díxenlle, os do teu clube e mais eu non nos levamos ben. ó regresar á noitiña xa non estaba. e pensei que, quizais, os gatos son moito máis honestos do que imaxinaba. quen sexa gato enténdeme...

domingo, 12-6-05

"quizais o Vello Cacique lea a Lao-Tse (sen entender a sua esencia, claro)"

se os máis intelixentes non se fan resaltar,
evítase que o pobo loite.

se non se estiman as cousas máis preciadas,
evítase que o pobo roube.

se non se ensina o apetecible,
evítase que o corazón do pobo se trabuque.

así rexe o sabio:

baléiralles o corazón e enche o seu estómago,
debilítalles a ambición e fornece os seus ósos:

fai que o pobo quede sen coñecementos nin desexos,
e ocúpase de que os máis intelixentes non ousen obrar;

practica o Non-obrar
e así mantén todo en orde.

tirado do Tao Te Ching.

luns, 13-6-05

"necesaria contradicción"

Creo que no te quiero,
que solamente quiero la imposibilidad
tan obvia de quererte
como la mano izquierda
enamorada de ese guante
que vive en la derecha.

poema número IV de Otros cinco poemas para Cris, Julio Cortázar.

martes, 14-6-05

"letanía pra nos librar dos que a ninguén aman"

os que a ninguén aman non aman, fornican,
e os seus xudres poden chamizar os campos
apestar os pozos.

os que a ninguén aman podres peidifican
polas chamineas das súas grandes fábricas
gran fedor e noxo.

os que a ninguén aman traen moita química
con babas brancuxas que dan morte negra
por ríos avoltos.

os que a ninguén aman ouros deifican
e cóidanse deuses nos bancos absurdos
entre papeloiros.

os que a ninguén aman fan autopistas
pra que circulemos máis raudos ó absurdo
cada vez máis tolos.

os que a ninguén aman son os que urbanizan
e nos engaiolan en tristes cementos
como tristes monos.

son os que trafican
con cañóns e artes de espallar mal fogo
e andan esfachando os volcáns máis puros
da ilusión e o soño.

son os que nos guían
e non teñen ollos.

dos que a ninguén aman librémonos pronto
librémonos pronto(..)

(continuará...)

de Se o noso amor e os peixes Sar arriba andasen, Bernardino Graña.

mércores, 15-6-05

"a importancia da honestidade é tan estimable coma o dano que causa a indiferencia"

(...) "non tolero que se cuestione a miña honestidade, son a persoa máis leal que existe", sentenciaba ó final daquela estraña discusión a distancia o amigo.

cando nada se plantexa entre dúas persoas, nada realmente importante sucede entre elas.

querer crea odios contidos cara as persoas que temos medo a perder.

xoves, 16-6-05

"disparar ó pianista"

No disparen al pianista

Cuando todo va mal lo peor,
es disparar al pianista.
Porque al final de la historia
él siempre lo hace bien.

Cuando todos desafinan lo peor,
es disparar al pianista.
Porque en el último extremo
su nota es la que ha de ser.

Si es que te han abandonado
él sabra con qué canción
acompañar el vacío
que quedo en tu corazón.

Acompañar el vacío
que quedó en tu corazón.

o amigo cítame parte desta canción de Revólver para remover a miña conciencia.
un día vai ter que cumplir a promesa de levarme tocar o seu piano
(a xente honesta sempre cumpre o que promete).
entón demostrareille que tamén os pianistas se poden trabucar.
ás veces.

venres, 17-6-05

"o esculcador na despedida"

esculcabas coa mirada e as mans
-coma quen se recrea nun cadro de Schiele
antes de que apaguen as luces do museo-

e, de tan intenso, dábasme medo.

domingo, 19-6-05

"retomando a letanía adicada ó Ditador"

(...)
dos que a ninguén aman librémonos pronto
librémonos pronto
librémonos pronto
librémonos pronto
librémonos pronto
librémonos pronto
librémonos pronto
librémonos pronto
librémonos pronto
librémonos pronto
librémonos pronto...

Bernardino Graña

luns, 20-6-05

"impotencia"

onte sentínme triste. unha sensación de impotencia que nacía do estómago á boca. e o amigo de Vilanéboa envía unha mensaxe "VIVA PORTUGAL", quizais porque tamén sentía ese baleiro compartido. a tristeza convertiuse en palabras cruzadas entre estraños que despois me guiaron cara un sorriso. fíxose de día. xa estaba. era luns.

martes, 21-6-05

"espacio interior"

el, que cre que só ten planetas, coas suas mans move o Universo.
e eu, mera contempladora de estrelas, pérdome entre a numeración
dos asteroides.
se dispoño dun mapa galáctico, todo vai ben.
o problema comeza no intre en que teño que guiarme
eu soa.

martes, 28-6-05

"onte"

Compostela era un rebumbio de xente que se facía dona das rúas de xeito espontáneo.
e sorrían os barrendeiros, e os policías dentro dos coche patrulla, e a miña colega arxentina á que non lle chegaban as mans para atender ós clientes do bar.

e os tristes.

os tristes sorriamos tamén.

mércores, 29-6-05

"de cambios e mudanzas"

cambiar de piso, outra vez. a miña vida embalada en caixas e bolsas. molestar ós amigos este mes ata atopar un oco onde instalarme, desta vez por máis tempo.

o Ditador tamén anda cos mesmos trafegos. onte vino chorar en público, diante das cámaras de televisión:
bágoas impertinentes dun cambio que tardou en chegar.

o Ditador non chorou o día da maré negra.

eu non choro por deixar a miña bufarda nin o xardín que era un proxecto futuro de tomateiras e herba luísa fresca.

teño a ilusión de quen inventa novos soños dos camiños que faltan por andar.

xoves, 30-6-05

"coma Carrie Bradshaw"

de ónde a intranquilidade dos sillóns
en plena madrugada
o teu corpo a penas afastado do contacto
mentres fas que les pero non les nada
e se cambio de canle
poñen Sexo en Nova Iork
e dígoche que eu son Carrie
pero menos snob porque non me dan os cartos
-querería ter zapatos de agulla e batas de seda
para atraparte entre as artimañas da
feminidade das gatas-
e qué facer se un día o tempo nos pode
e apareces nunha festa onde todos están
e eu, coma ela,
non son quen de achegarme e dicirche
"cómo estás
cánto te botei en falta"
antes de chegar a casa
derrotada
e vomitar diante da pantalla
tódalas cousas que nunca entenderei.