cartafol de silencios

martes, 1-3-05

"carta"

enumeras en catro fragmentos
as rutinas milimetradas dos teus fracasos.
léote, e deberías facerme máis triste, pero só sei acenar un sorriso, como se volveras nacer.
en min.

luns, 7-3-05

"tormenta"

hai algo que pode aprenderse dunha tormenta; ó atoparte cun chaparrón repentino procuras non mollarte e botas a correr. inda que corras por baixo das cornisas das casas segues a mollarte. se o tes claro dende o comezo non haberá sorpresas, inda que te mollarás igual. este concepto é aplicable a tódalas cousas.

de Ghost Dog, o camiño do samurai

fotografía do poeta José Hierro

mércores, 9-3-05

"poema para ler en tempos de desencanto"

Después de todo, todo ha sido nada,
a pesar de que un día lo fue todo.
Después de nada, o después de todo,
supe que todo no era más que nada.

Grito: "¡todo!", y el eco dice "¡nada!".
Grito: "¡nada!", y el eco dice "¡todo!".
Ahora sé que la nada lo era todo
y que todo era ceniza de la nada.

No queda de lo que fue nada.
(Era ilusión lo que creía todo
y que, en definitiva, era la nada).

Qué más da que la nada fuera nada
si más nada será, después de todo,
después de tanto todo para nada.

do libro "Cuaderno de Nueva York", José Hierro.

xoves, 10-3-05

"86.400"

un día.

vintecatro horas.

mil catrocentros corenta minutos.

oitenta e seis mil catrocentos segundos.

tanto tempo en balde na procura de que pase algo
que non chega.

xoves, 17-03-05

"a vida segreda dos ourizos de mar"

leo na enciclopedia "os ourizos de mar teñen un grande número de espiñas recubrindo o seu corpo. as espiñas máis pequenas son velenosas e poden producir lesións moi dorosas se se lles toca".

quizais os ourizos sexan comparables ás persoas. coma unha coiraza, protexémonos de que nos manquen por dentro. pero, de súpeto, un día estás desprevida, e alguén logra entrar.

sempre correrás o risco de que che fagan dano.

domingo, 20-3-05

"entre copas"

unha road movie, desas que chegan dentro e se lembran. a viaxe como busca de cambios, de respostas. e o viño a tirar das verdades fóra.

ó saír do cine déronme ganas de percorrer enteiramente en coche as terras do Condado, e vaciar as bodegas ata cuspir as entrañas todas. coa ansias ebrias, rematamos bebendo varias copas de viño no primeiro bar que atopamos aberto. resultou ser que a camareira que nos atendía era a filla do protagonista da pélícula "wiski"

sábado, 26-3-05

"ausencias"

agora que o nóso rematou, non hai nada máis triste para min que un supermercado.
habituar as miñas rutinas á túa ausencia, a pesar de que precisamente foi a rutina o que che dixen que me mancaba,
e xa non podía máis con ela.

agora, civilizados, coma dous adultos que quizais aprendimos xuntos a ser,
procuramos non darlle máis importancia á ruptura que a dunha mudanza necesaria dende xa había tempo.

e eu pregúntome, dende os silencios obrigados destes últimos tempos entre nós,
se algún día lograrás entenderme.

luns, 28-3-05

"herba"

boto en falta aquela sensación fuxidía da infancia, cando me tumbaba na herba e non era preciso pensar en nada máis que o tacto da mesma entre os dedos das mans.